Arco Meerkerk - Boogbrug

Co-creatie alleen mogelijk door meer speelruimte

Co-creatie alleen mogelijk door meer speelruimte

Samen optimaal een project uitvoeren is iets anders dan krampachtig samen de wedstrijd uitlopen. En toch is dat wat nog te vaak gebeurt. Waardoor? Als aannemer ga je na gunning van een project aan de slag volgens de spelregels van de opdrachtgever, het contract. De aanbieding wordt daarbij in beton gegoten. Hoe anders zou het zijn als je na gunning eerst samen om de tafel gaat om de spelregels nogmaals af te stemmen en af te zetten tegen de aangeboden oplossing. Een voorbeeld: de opdrachtgever zet een project in de markt voor groot onderhoud van een aantal bruggen. Uit de risicoanalyse blijkt vooraf al dat enkele bruggen mogelijk beter vervangen kunnen worden dan gerenoveerd. Dit, terwijl volgens de EMVI-criteria renovatie van de bruggen interessanter is. Is renovatie, mede gelet op de risico’s, voor de opdrachtgever echt wenselijk? Leidt dit echt tot het meest kwalitatieve en optimale product?

 

Voor de opdrachtgever is dit een lastige kwestie. Hij kan niet zomaar het contract aanpassen en alsnog kiezen voor vervanging van de bruggen in plaats van renovatie. Bij partijen die ook ingeschreven hadden voor de opdracht, maar aan wie de opdracht niet is gegund, zou dit zeker weerstand oproepen. Blijkbaar geven we in de markt elkaar die speelruimte niet; speelruimte die uiteindelijk juist veel kan opleveren voor de opdrachtgever èn voor de maatschappij. Speelruimte waardoor de aannemer en de opdrachtgever samen in staat zijn met zo min mogelijk geld een kwalitatief zo goed mogelijk product op te leveren.

 

‘Dé oplossing heb ik ook niet, maar ik wil graag de discussie op gang brengen’

 

Dé oplossing heb ik ook niet, maar ik wil graag de discussie op gang brengen. Welke speelruimte gunnen we de opdrachtgever? Op welke manier zouden wij als markt de opdrachtgever meer ruimte kunnen bieden om kwalitatief beter in te kopen? Na gunning alle spelregels volledig veranderen is vanzelfsprekend geen optie. Maar als de te strenge spelregels uiteindelijk tot een suboptimale oplossing en/of onnodig meerwerk leiden, is dat ook niet goed. Op deze manier overheidsgeld niet optimaal besteden, is niet wat we met elkaar willen. Dat er een bepaalde speelruimte nodig is om werkelijk tot co-creatie te komen, is voor mij duidelijk. Maar hoe creëren we die?

 

Het zou al heel wat opleveren als een inhoudelijk gesprek tussen aannemer en opdrachtgever mogelijk is over de weging van EMVI-criteria en ruimte voor alternatieve oplossingen. Als het aspect ‘hinder’ zwaar weegt in de EMVI-criteria is vervanging van een brug mogelijk geen optie. Maar als na verloop tijd ook voor de opdrachtgever duidelijk wordt dat, los van EMVI-criteria, vervanging maatschappelijk toch echt wenselijker is, moeten wij als markt de opdrachtgever deze ruimte geven. Uiteindelijk is dit financieel gezien beter voor de opdrachtgever en indirect ook beter voor de maatschappij.

 

Samen direct na gunning de dialoog aangaan om met meer speelruimte tot de beste oplossingen te komen in tijd, kwaliteit en geld. Dat is co-creatie.

0 Reacties

Geef je reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>